When you come to a fork in the road, take it!

…kijk nou eens…

Ik hou er zo van wanneer alles (nog) open is, wanneer niets (nog) in ‘beton gegoten’ is, wanneer zaken op een vloeiende manier tot stand komen. Ik vond uit dat de intentie, in zo een toestand, leidend is. En magisch van aard. Wanneer de intentie is ‘het beste van alle mogelijke werelden’ dan voel ik dat ik actief ben door te doen, te initiëren en te maken en tegelijkertijd passief, ontvankelijk en alert om mee te bewegen (of juist niet). ‘Het beste van alle mogelijke werelden’… De Duitse filosoof Leibniz bedacht deze zin in de overtuiging dat God goed is. Voltaire nam in het verhaal Candide Liebniz op de hak en laat Candide uitroepen: “Als dit de best mogelijke wereld is, hoe erg moeten die andere dan wel niet zijn?’ Ik denk dat God goed is en dat wij, als mensen, in de kom van onze vrije wil, drager zijn van de goddelijke vonk. Waar wij ‘ons licht’ over willen laten schijnen (of juist niet), is daarmee aan ons.

Jaren geleden werkte ik als redacteur voor een DUURZAME, ZEER integere bank en ontwikkelde een aantal TV programma’s met het toenmalige ‘Het Gesprek’ van (o.a.) Harry de Winter. In die bank werkte mensen al zo’n 10, 20 of zelfs 30 jaar op basis van een vast contract. Jawel daar had je er toen nog best wel veel van. Mijn werk echter was dynamisch en ik was ook veel buitenshuis ‘dingen’ aan het regelen. Niet lang na de aanvang van mijn betrekking meldde ‘mijn meerdere’ dat zij een klacht over mij had ontvangen van een collega. ‘Wanneer zij langs mijn bureau loopt dan voel ik een windje…’, had de collega gezegd. Ik was oprecht verbaasd. “Dat is toch juist een compliment”, bracht ik naïef in. Maar nee, ik had ‘DE CULTUUR’ van ‘DEZE ORGANISATIE’ niet goed aangevoeld. Of ik daar wat aan kon doen…

‘OEWWW…’ Als de wiedeweerga ging ik op bezoek bij een coach, ook toen al heel gewoon en te doen gebruikelijk.

Die coach legde mij bij binnenkomst uit dat je op de werkvloer een rol speelt. Dat zei hij terwijl ik, ik zweer het je, nog niet eens had plaatsgenomen ergens in zijn huiskamer, ‘een praktijk aan huis’. Hij vervolgde, me daarbij indringend aankijkend, dat als ik daar niet mee wenste om te gaan, hij eigenlijk niet zoveel voor mij kon betekenen. Ogenblikkelijk voelde ik een enorme dankbaarheid in mij opwellen. Ik was er op dat moment, instant als het ware, helemaal uit. Of ik wat wilde drinken…

Hij schonk mij een glas witte wijn in, en ik ging toch maar even zitten. Het was, zei hij, zijn stellige overtuiging dat ‘we’ op de werkvloer ‘een rol’ spelen. Hij zette uiteen dat er tussen mensen permanent allerlei machtsspelletjes worden gespeeld. ‘Wees realistisch’, bedoelde hij denk ik te zeggen. Of iets in de trant van: ‘Take it or leave it…’ En zo is het gekomen dat ik, daar en toen, precies op dat moment dacht: ‘Weet je wat, geef mijn portie maar aan Fikkie’.

Al snel stond ik dus weer op met een blije, ontspannen uitdrukking op mijn gezicht. Of ik ‘m nog iets schuldig was, vroeg ik. ‘Voor de wijn wellicht?’ voegde ik daar met ’n schalkse blik aan toe. Het consult eindigde binnen 5 minuten, en nee, ik was ‘m niets schuldig. Breeduit lachend namen wij afscheid van elkaar. Ik verdenk ‘m er nog steeds van, dat ie me in wezen zo wat openlijk stond uit te lachen. Wat ik ‘m echter ter plekke heb vergeven.

Want ja, het spreekwoordelijke kwartje was gevallen en dat had me geen cent gekost. En nee, dat was het niet wat mij zo blij maakte en ontspannen bovendien. In een wenk was er een wereld voor mij opengegaan. Ik dacht “WAUW! Wat als… Wat als ik mij de rest van mijn leven toeleg op… mijzelf te spelen? Ha! Gewoon ‘lekkur muself sijn‘ en spelen maar! Niet om het geld, nee zonde! Om het spelen zelf (Dank Huizinga). Ik wist ‘t, ik wist weer welke afslag te nemen richting de ‘beste van alle mogelijke werelden’ (Dank Leibniz). ‘Bye bye Bank’. Ik heb mezelf gered die dag. Later redden wij, wij allemaal samen, de banken waarover later meer. A fijn, het was een mooie dag, die dag: ‘Bye bye Bank. Hello World!

Dank, dank, dank

Muzes, meester(es)s(en) en manies. Nog in ontwikkeling.

Theater van Activiteiten

Hello are you listening? Nog in ontwikkeling.

Hallo wereld

Van die dingen als je in de wereld bent.

Atelier der Verbeelding

Dichten opent de verbeelding; bijvoorbeeld voor het leven in een stad als Amsterdam.

”Hemel op aarde? Waar dan? ”

De enige reden voor mij om met theater bezig te zijn was (en is) dat het ons in staat stelt om met alle zintuigen ons verbeeldingsvermogen aan te spreken.

Het is daarbij de grootste uitdaging om te begrijpen wat ons verbeeldingsvermogen doet. Mensen vragen zich vaak af: is het reëel? Waarom wel? Waarom niet? Waarin wel? Waarin niet? Mijn verbeeldingsvermogen zegt vooral iets over mij: hoe ik vanbinnen in elkaar zit. Van binnenuit wordt de wereld buiten ons gemaakt. Alles wat de mens voortbracht is ooit als een notie, als een mogelijkheid, in een binnenwereld ontstaan. Ik ben met een praktijk KOLIBRE genaamd ook coach/ counselor onder het motto: verbeeldingskracht is sterker dan wilskracht

>> naar de portefeuille

We hebben de tijd, toch? Kom je anders later maar ‘ns terug?